وداع تلخ با کوهنوردان گم شده ایران

وداع تلخ با کوه نوردان گمشده ایران در برودپیک

دیروز پس از کش و قوس های فراوان نهایتا جامعه کوه نوردی قبول کرد که دیگر آیدین، مجتبی و پویا برنمی گردند. تیم سه نفره برودپیک درحالی تسلیم طبیعت خشن کوهستان شدند که تا روز شنبه سرپرست تیم قله از خود مقاومت نشون می داد و امیدوار بود تا تیم ضعیف پشتیبان به یاری شان برسند. اما دریغ .. و صد افسوس که برنامه ریزی های نادرست و عدم دوراندیشی و پیش بینی های به موقع منجر به یک تراژدی دیگر در تاریخ کوه نوردی کشورمان شد.

تیم سه نفره ایران بعد از صعود سخت و طاقت فرسای روز سه شنبه ۲۵ تیر در هنگام بازگشت از مسیر نرمال دچار خطا در تشخیص مسیر صحیح شد و این خطا و چندین خطای دیگر ... به قیمت جان این عزیزان تمام شد. در واقع بعد از بیواک های سه گانه این تیم در ارتفاع بالای هفت هزار متری و قبل از صعود موفق شان به قله می بایست تمهیدات لازم از جمله بکار گیری باربرهای حرفه ای ارتفاع (با توجه به بیماری ارتفاع رامین شجاعی)، در نظر گرفته می شد تا از وقوع چنین حادثه تلخی جلوگیری می شد.

اقدامات بعدی مسئولین باشگاه آرش بعد از دریافت پیام امداد از سوی اعضای تیم قله، که از آن جمله می توان به درخواست کمک از سایر تیم های مستقر در منطقه و حتی به کار گیری باربرهای حرفه ای اشاره کرد، نوش دارو بعد از مرگ سهراب بودند. به هر حال آنچه که مسلمه اینه که کوه نوردی کشورمان سه کوه نورد خوب و آینده دار خود را از دست داد ... آیدین، مجتبی و پویا رفتند تا برای همیشه در آغوش کوهستان آرام گیرند.

باشگاه  کوهنوردی آرش همدان  ضمن ابراز همدردی با خانواده و همنوردان این عزیزان، این ضایعه رو به خانواده این عزیزان، باشگاه های آرش و دماوند و جامعه کوه نوردی کشورمان تسلیت گفته و برای بازماندگان آنان آرزوی صبر و سلامتی دارد. روابط عمومی باشگاه آرش همدان  ومدیریت و ورزشکاران                                                                            آرش

     ali khazaei

/ 7 نظر / 8 بازدید
امیدان

آنچه هست درد است و درد چه سخت است. درمان شاید همدردی باشد اما 00000000000 با آرزوی صبر برای خانواده و دوستان این عزیزان

عاتکه

واقعاً وداع تلخی بود ، من هنوز باورم نمیشه ، خیلی جوون و توانمند بودند ولی حیف خیلی ناراحت شدم خیلی زیاد نمی تونم بگم چقدر

رزا بداغی

غم نامه رزا بداغی برای کوهنوردان جوان ارام گرفته در کوه بعضی خبرها و اتفاقات باعث میشود که ناخوداگاه حال عجیبی پیداکنم و مرا در بهت و فکری عمیق فرو میبرد. اتفاقاتی مثل از دست رفتن ابروی دختر بازیگر ایرانی مربوط به سالهای دور ؛ مرگ بچه های خردسال در سالن جشن بچه ها و خاله شادونه؛ مرگ اتش نشان شجاع امید عباسی و امروز مرگ با افتخار کوهنوردان جوان و قهرمان(ایدین بزرگی،پویا کیوانی و مجتبی جراحی) آری اینها هم رفتند.اما نه ساده.انها از میان ما رفتند در حالی که افتخار رسیدن به قله و فتح آن را نصیب خود کردندو خوشحال بودند از قدم نهادن بر روی قله ای که فتحش کار انسانهای بزرگ است و بس.کوه پیمایان راسخ قدم شما با دلی دریایی،فکری اسمانی راهی جاده ای شدید که مقصدش آسمان بود و بس. خوش به سعادتتان که در این دنیا توانستید به خواسته ای که در ذهن داشتید برسید و با این کار عظیم و ستودنی مهری بزنید بر دهان انهایی که فعل نتوانستن را هر لحظه برای نا امید کردنتان بر زبان می راندند و کور کنید چشم هایی که بالارفتن و به اوج رسیدنتان ازارشان میداد. و حال شما تجربه کردید روزها و شب هایی در سکوت محض را.شما متفاوت از این دنیا کوچ کردید.مرگ

ناله و شیون ها مال ماست که در این جهنم نقش مرگ را زندگی میکنیم - آن ها که به راه عشقشان جان باختند زنده جاویدند .

مریم

من تادیروز مطمن بودم زندن الانم فک میکنم حداقل یکیشون زنده باشه چون خواب دیده بودم خوابهای منم درس از اب در میاند درست کوهنورد نیستم ولی حسم درسته چندبار خواستم به مسولان بگم ول خجالت کشیدم مسخرم کنن واقعا راس میگم

فرزاد

ما همه در اینجا در استرالیا پیگیر اخبار مربوط به این عزیزان بودیم یه این امید که از اون معجزه هایی که گاهی اتفاق میفته، باز هم رخ بده اما ... نشد. به شما و خونواده هاشون تسلیت میگم. متأسفانه، طبیعت بعضی وقتها بدجوری قدرت نمایی میکنه و کاریش نمیشه کرد. امیدوارم این اتفاق موجب اندیشیده شدن تمهیداتی بشه تا به این راحتی، قهرمانامونو از دست ندیم، هر چند اونها قطعاً الان جای بدی نیستند و در دامان جایی که فتحش میکردن، آروم گرفتن. خدا رحمتشون کنه، روحشون شاد و یادشون همیشه گرامی.

حمید جعفری پور

روحشان شاد این مرگ نیست بلکه شهادت است برای این بزرگ مردان ایرانی