بیان یک خاطره

مَ بری یه کار اداری تران بودم.. صبا 6 صب باید تکان میدادم که بری 8 برسم به کارام.. آقا ما خانه ننه بزرگ یکی ازی رفیقامان بودیم.. بنده خدا با ماموت خدافظی کرده و نشسته که یی روزم نوبت اُ بشه.. ای ننه بزرگه ا خانای شمال بوده.. غذا خوردنش اصول خودشه داره.. فک کن 6صب خابش نیمیوره وخمیزه ماهی دودی سرخ موکونه بری ناهار.. بماند که چقد ازی بلاها سر مَ آمد اونجانه.. یه روز مَ کار نداشدم ماندم خانه که بکپم...نزیکای ظر اَ خاب وخزادم.. طبق معمول باز بو لش ماهی میامد(خیلیم دارا بود ای ننه بزرگه) وا قیافه چفت چوله را افتادم رفتم صورتمه یی آبی زدمو رفتم خبر مرگم یه لته نونی وردارم و فرار کنم میان اتاقم.. رفدم آشپز خانه دیدم ننه دارا نشته خل خل میپا و ب زور جواب سلاممه داد (بدش میامد زیاد باخابی) مهمانم که خر صابخانس دیه باید لالمانه بیگیره خلاصه رفدمو سلام و علیکیو.. ییهو دیدم اَ ماهی که خوری نیس.. میان جیگیلدانم ویبره میرفد ا خوشی...گفدم آخ جان ماهی نداریم.. حتما همسایه خطا خورده پخته.. ننه دارا گفد بیا دیه صبانه نخور ناهارت بلوفان.. منم شاد و ا همه جا بیخبر رفدم سر اجاق دیدم به چه پلو زفرانی هشته.. در ماهیتابه ره وا کردم.. دیدم یی کوکو کورو کچلی میانشه.. پیش خودوم گفدم ای فامیل دور ماموت گوشت و ماهی نخوره میمیره پ ای شیه.. هیچی نگفدمو.. خودمه لوس کردمو گفدم مامانی امروز حوصله نداشتیا ازو غذا خوشمزه هات بپزی (حالا مزه لاسه داغ میدادا) (عرز ماخاما) اونم چشمشه سوغاند او ورو پاشد رفد جلو تلویزیون سر خوردش که خاموشی نداشت.. ینی ماخاس خاموش شه باید برگه مرخصی رد میکردا بدبخت...منم بیخیال کارش(گه محل کردن مَ ب طور رسمی) نشتم سر میز بلکم زورکی یی قاشق بخورم بدش نیا.. آقا قاشق اول گذاشتم دانه بیصحبم.. احساس کردم طعم مطبوع و نوازشگر ماهی فروشی سبزه میدان وختی دارن شبا جای ماهیار میشورنا آمد زیر زوانم فقط دولا دولا رفدم سر سطل آشغال... با اسکاژ زوانمه گند زدایی کردمو نفسمه که دیه در نیمیامد تازه کردمو پرسیدم مامانی(هیچی ندار مردم آزار بی همه چیز) ایناره میان دلم گفدم. این کوکو خوشمزه هه با ماهی درس کردی؟ وا نازو کرشمه گفد نه خیر.. وا خاویار.. ینی که تو نه دیدی نه خوردی ب عمرتا اوجو بیان کرد.. گفد خوشت آمد؟ گفتم آره خیلی خوب شده (سرخور هویج جیگرم آمد میان حلقم.. پچا اصن تو نیمیمیری) باز میان دلم. گفد مَ خوردم بقیشه تمام کن نمانه حالا که دوسد داری.. آقا ب گ... خوری افتاده بودم.. مگه میشد ا دستورش سر پیچی کرد... ماخاستم اَ پنجره طبقه 3بپرم میان خیابان ب اسم چل بیگیرنوم فقد منه ازو خراب شده نجات بدن... خلاصه......خون خونمه موخورد یه جا که گفدم برم با پلاستیک ا پشت بشش حمله کنم خفش کنم.. یا با ماهیتابه بزنم میان فکّش.. گفدم مرگ موش بیریزم تو چای بدم بخوره.. نیمیدانم یه کاری کنم فقد دیه ازو درد گرفته هه نخورم... یی دف دیدم ا میان کوچه صدا میا.. میو میو... آقا میگفدی کیلید خزانه دولت خاتمیه دادن بشوم... ای ویلاناره ا لای پنجره مینداخدم درو.. ازی ور میگفدم وای چه خوب شده ترکیبش وا تخم مرغ... اووووووووغغغ... اونم میان کل هیکلش عروسی بود.. ای تمام شدو گربه ها داشدن چل میشدن اَ ای همه خوشبخدی...مارم ازی جهنمه قیماق بسته نجات پیدا کردیم.. فرداشم سواری گرفدم رو ب همدان... میدانین بری شی... آخه بس که به به چه چه کردم گفد بازم برات درس موکونم هول نزن. قصه ما به سر رسید داش علی  به خانش نرسید :)) خاطره شیرینی بود به زبان شیرین نوشته شده بود امیدوارم خوشتان آمده باشه .. علی خزایی

 


/ 0 نظر / 13 بازدید